Zijn er nog vragen?

Marko Draisma

Marko Draisma werkt al ruim 21 jaar bij Vijfhart IT-Opleidingen als docent. Zijn expertise ligt op het gebied van Java, Javascripten en Python.

De ervaringen die hij in zijn loopbaan heeft opgedaan, deelt hij graag met jou.

Een gezamenlijke strijd tegen een lege blik

Onlangs heb ik op locatie bij de klant een cursus verzorgd. Het ging om deel twee van een programmeercursus, waarvan de inhoud aansluit op een bijbehorende certificering: daar komen dus ook best lastige onderwerpen bij aan de orde. Dat is een van de vele redenen om voor aanvang van de cursus te inventariseren wat de voorkennis en verwachtingen zijn van de cursisten. Gelukkig bleek in dit geval de groep vrij homogeen te zijn: op een enkeling na had men weinig programmeerervaring. Ze hadden wel al deel één van dezelfde  cursus gevolgd, maar met hetzelfde oogmerk: de code kunnen lezen, en hier en daar wat kunnen wijzigen.

Ik was er dus op voorbereid dat de meeste cursisten onderweg extra hulp nodig zouden hebben. Tegenwoordig wijs ik de groep meteen op hun eigen verantwoordelijkheid daarin: “Trek aan de bel als iets onduidelijk is, als het te snel gaat, of juist te langzaam. Aan een lege blik kan ik niet zien wat er aan de hand is.”

De boodschap komt meestal wel over, maar toch helpt het niet altijd. Als er theorie behandeld was, en ik vroeg of er nog vragen waren, kwam er weinig reactie. Als er opdrachten gemaakt moesten worden, en ik liep ondertussen rond, werd nauwelijks om hulp gevraagd. Maar vrijwel niemand bleek in staat om de opdrachten zelfstandig te maken.

Als eerste poging om er toch een optimale leerervaring van te maken, heb ik de cursisten dan maar aan de hand meegenomen bij het behandelen van de opdrachten. Ik liet ze wel eerst de opdracht lezen, ook alvast wat uitproberen, maar vrij snel daarna nam ik het roer over, en gingen we de opdracht stap voor stap samen uitwerken. Dat werkt prettiger: er is meer interactie, er wordt wat frustratie weggenomen, en het biedt meer gelegenheid om onderweg extra vragen te stellen.

Toch bleef iets mij dwars zitten: het probleem leek tijdens de cursus opgelost, maar na de cursus zou alsnog niemand in staat zijn om zelfstandig te programmeren. Daarom gooide ik het een volgende dag over een andere boeg: ik legde mijn dilemma voor, en liet ze daarna de opdrachten in tweetallen maken, met één laptop per tweetal.

Wat ik al hoopte bleek te werken: er ontstond veel meer interactie, maar bovenal bleken ze in tweetallen tot veel meer in staat dan zelfstandig. Een mogelijke verklaring:

  • het verwoorden van deelproblemen en -oplossingen zelf draagt al bij tot een beter begrip
  • door informatie uit te wisselen wordt de kennis vergroot (twee weten meer dan één)
  • kleine barrières worden samen makkelijker uit de weg geruimd dan alleen

Dit fenomeen was natuurlijk al bekend, om kwaliteit van code in applicaties te bevorderen wordt in veel organisaties al “pair programming” bevorderd, maar dat het zo’n verschil zou uitmaken had ik niet verwacht. Ik ben ook zeker van plan deze werkwijze vaker in te zetten. Gek genoeg bleek dat de cursisten zelf niet spontaan over stapten op deze manier van werken: toen ik ze er vrij in liet gingen ze toch weer zelfstandig ploeteren, wederom met weinig resultaat. Dat was voor mij een reden om het daarna verplicht te stellen, dat werkte toch het beste.

Onderwerpen
Actieve filters: Wis alle filters
Pageloader
PRIVACY VOORWAARDEN

Jouw persoonsgegevens worden opgenomen in onze beschermde database en worden niet aan derden verstrekt. Je stemt hiermee in dat wij jou van onze aanbiedingen op de hoogte houden. In al onze correspondentie zit een afmeldmogelijkheid